Rozdział siódmy

Kolejne dwa dni minęły znacznie szybciej niż poprzednie, a ja miałem wrażenie jakbym znajdował się trzy metry nad niebem…

Każdego dnia budziłem się z uśmiechem na ustach i już odliczałem minuty do spotkania z ukochanym. Czułem się trochę jak młodziak z liceum zaaferowany pierwszą szkolną miłością. Nawet czasami to wszystko wydawało mi się za piękne, aby mogło być prawdziwe i nie mogłem pojąć czym sobie zapunktowałem u Tego na górze, że to właśnie mnie spotkało coś tak cudownego…

Tak długo czekałem na szczęście i na prawdziwą miłość, a ta okazała się być bliżej niż się spodziewałem- zaledwie kilka metrów dalej.

Była dopiero ósma rano, a ja specjalnie wstałem wcześniej, aby przygotować małą niespodziankę. Dobrze wiedziałem, że Andreas kocha klasyczne brytyjskie śniadanie i dlatego postanowiłem sam mu je dzisiaj przygotować. Do całego zadania zabrałem się sumiennie przeglądając dziesiątki blogów kulinarnych. Efekt był bardzo przyjemny, w całym domu unosił się zapach smażonego bekonu i świeżo zaparzonej kawy. Starannie ułożyłem wszystko na tacce przez chwilę wahając się czy kłaść obok różę, ale ostatecznie uznałem to za idiotyzm. W końcu idę go obudzić śniadaniem do łóżka, a nie się oświadczać…

Jak najciszej potrafiłem wyszedłem starając się nie obudzić Matthiasa. Powoli zszedłem po schodach uważając, aby nie wylać ani kropelki kawy. Delikatnie nacisnąłem klamkę wchodząc po cichu do środka.

Zdziwiłem się, że Andreas o tak wczesnej jak dla niego porze już nie śpi i do tego rozmawia z kimś przez telefon. Podszedłem do framugi drzwi starając się nie zwrócić na siebie jego uwagi. Wtedy usłyszałem fragment tej rozmowy…

-Mówię ci, że go już prawie mam… Tak, łyka wszystko… Nie wiem, daj mi z tydzień, lub dwa. Nie chcę wyjść na nietaktownego- jego szyderczy śmiech odbijał się echem w mojej głowie, a ja stałem jak wryty wciąż licząc, że te słowa nie znaczą tego o czym właśnie pomyślałem…- Żartujesz? Zakład to zakład… Za dwa dni będzie mój, a ty do końca życia nie wypłacisz się mi z…- taca, którą miałem przed chwilą w ręce wylądowała z hukiem na podłodze, talerze rozbiły się w drobny mak, a świeży sok zlał się na ciemnych panelach z wrzącą kawą.

Automatycznie zasłoniłem usta ręką nie mogąc uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszałem. Tak bardzo chciałem się mylić, tak bardzo chciałem aby to okazało się być nieprawdą… Czułem się jakby ktoś właśnie brutalnie mnie spoliczkował wybudzając z bajki, która cały czas była fikcją.

Wszystko to, co dawało mi tyle radości i nadziei okazało się być tylko zwykłą grą na moich uczuciach. Wyjątkową podłą grą…

-Jak… Jak mogłeś?- wyjąkałem wciąż nie pojmując jak to możliwe. Chyba wciąż miałem resztki nadziei, że to można wytłumaczyć w jakiś inny racjonalny sposób. Ale moja podświadomość mówiła mi tylko jedno: oszukał cię…

-Boże, przestań wreszcie bujać w obłokach!- krzyknął gestykulując zamaszyście. Na jego twarzy widoczny był grymas złości… Był zupełnie innym człowiekiem niż kilka dni temu. Wtedy tak naprawdę zdałem sobie sprawę, że to nie ten Andreas, którego ja znam i którego kocham. A raczej kochałem…- W dupie cię mam i te twoje sceny dramatu, rozumiesz to?! Jesteś nikim… Nikim- każde jego słowo było jak kolejny nóż wbity w moje serce. Chciałem go nienawidzić. Z całego serca chciałem. Bo zasłużył sobie na to, potraktował mnie jak zwykłą marionetkę, męską dziwkę na zawołanie… Ale nie potrafiłem. Nie mogłem znienawidzić osoby, którą tak bardzo kochałem.  Za pięknie sobie to wszystko wyobrażałem, koloryzując wszystkie niedomówienia ... i do czego to doprowadziło?- Ja… Czekaj, to nie tak!- dopiero teraz zorientował się, co tak naprawdę powiedział, ale ja już nie miałem ochoty tego słuchać. Nie mogłem tego słuchać.

Jak najszybciej wyszedłem stamtąd z całych sił starając się zachować spokój. Wbiegłem do mieszkania zatrzaskując za sobą drzwi i osuwając się na wycieraczkę wybuchnąłem płaczem. Cała ta bańka mydlana prysła w jednej chwili, a ja wciąż nie mogłem w to uwierzyć.

Przecież powinienem był się cieszyć, że z dwojga złego prawda wyszła na jaw teraz, a nie kiedy nasz „związek” zacząłbym traktować jako coś na poważnie. A może ja już zacząłem go tak traktować?

Może to wszystko nie wyglądało tak, jak ja to widziałem? Może zbyt to idealizowałem zapominając o zachowaniu zdrowego rozsądku? Może za bardzo dawałem się ponieść emocjom stając się przez to ślepym na wszystko dookoła? Zatem to jestem sam sobie winny..?

Usłyszałem donośne pukanie do drzwi. Doskonale zdawałem sobie sprawę kto to i chociaż tak bardzo chciałbym pozostać na to obojętny, po prostu nie potrafiłem…

-Czego ty tu jeszcze chcesz?- spytałem najbardziej obojętnym tonem na jaki było mnie stać, co i tak nie miało najmniejszego sensu zważywszy na fakt, że wciąż nie mogłem przestać płakać.

-Tom, błagam cię… Wybacz mi… To nie tak… To wszystko co powiedziałem… Ja nie chciałem tego mówić… Naprawdę…- tłumaczył się nerwowo,  spuszczając głowę

-Daruj sobie- odpowiedziałem stanowczo- Przykro mi, ale tym razem przegrałeś. Wyjdź stąd.

-Nie… Posłuchaj mnie…- nie dawał za wygraną, podtrzymując drzwi nogą

-… Powiedziałem, wyjdź stąd- powtórzyłem z lekko drżącym głosem czując się jakby za chwilę coś miało we mnie pęknąć…

-Nie!- krzyknął przyciskając mnie do ściany.

Wtedy po raz pierwszy zacząłem się go bać… W jego oczach widziałem istny obłęd i szaleństwo. Już kompletnie nie wiedziałem, czego się mogę po nim spodziewać…

-Co ty do jasnej cholery tu robisz?!- rozdarł się Matthias, który przed chwilą wyszedł z pokoju najwidoczniej obudzony naszymi krzykami. W jednej chwili odepchnął ode mnie Andreasa, który wciąż odgrażał się, że jeszcze tu wróci po czym wyrzucił go za drzwi zamykając je na klucz.

Bezwiednie opadłem na panele wybuchając płaczem. Jeszcze nigdy w życiu nie czułem się tak okropnie jak wtedy. Wciąż nie mogłem pojąć, jak to możliwe, żeby osoba którą uważałem za jedną z najbliższych mi okazała się tak bezdusznym potworem.

Matthias był kompletnie zdezorientowany. Padł na kolana próbując dowiedzieć się ode mnie co tak naprawdę się stało i czemu, ale nie byłem w stanie odpowiedzieć na jakiekolwiek z jego pytań. Bez słowa wyjaśnienia przytuliłem się do niego mocno pozwalając łzom spływać po policzkach. Matt z początku zszokowany nie wiedział jak ma zareagować, ale po chwili odwzajemnił uścisk bujając się do przodu i do tyłu zupełnie tak, jakby chciał uśpić trzymane w ramionach dzieciątko…

***
I teraz to się będzie działo... ♥

Buziaki i do następnego :)