Rozdział czwarty

-Conchita… Conchita! Czy ty mnie w ogóle słuchasz?- dźwięk mojego,, imienia” wybudził mnie z chwilowego letargu

-Co?- spytałem automatycznie- Mówiłeś coś?

- Conchita, od co najmniej… kilkudziesięciu minut tłumaczę ci co mamy do zrobienia. Cholera, Conchy! Skup się! To jest naprawdę ważne. Zostało tylko kilka tygodni, przez które możesz ich jakoś do siebie przekonać. Przecież chcesz jechać do Kopenhagi… Chyba, że przestało ci już zależeć..?- spojrzał na mnie pytająco

-Nie, oczywiście, że nie!- zaprzeczyłem szybko, bardzo zależało mi na tym, żeby pojechać na tę Eurowizję, a Rene dobrze o tym wiedział- Po prostu ostatnio nie mogę się zbytnio na niczym skupić i…- próbowałem jakoś wytłumaczyć czując, że głos zaczyna mi drżeć, spuściłem głowę przymykając oczy…

-Wiesz, że mi możesz powiedzieć wszystko… niezależnie, czy tyczy się to Toma, czy Conchity… - jego ton głosu raptownie się zmienił

-Wiem, tylko… To bezsensu…

-Tom… co jest?- podszedł bliżej siadając obok i patrząc na mnie z ojcowską troską.

Wziąłem głęboki wdech układając sobie w głowie, od czego tak naprawdę mam zacząć… Wydarzenia ostatnich tygodni kompletnie wywróciły cały mój dotychczasowy porządek życia. Najpierw znajomość z Matthiasem, która z początku wydała mi się całkowitym szaleństwem. Kto normalny i o zdrowych zmysłach zapraszałby do własnego mieszkania człowieka, którego zna zaledwie kilka godzin? I co gorsze: kto byłby całkowicie pewien, że zapraszając go, robi dobrze?

Jakby tego było mało, musiał pojawić się ON. I to akurat teraz, kiedy moje życie przypomina rozsypane po całej podłodze puzzle, niektórych z nich brakuje, a innych nie jestem w stanie nawet od siebie odróżnić…

Pojawił się w moim życiu, jak gdyby nigdy nic… Przez te prawie dwa tygodnie zbliżyliśmy się do siebie jak nigdy… A ten moment, kiedy wyraził swoją zazdrość wobec Matta, a potem pocałował mnie… Do dzisiaj, gdy tylko o tym pomyślę, wydaje mi się to tak abstrakcyjne, że chwilami mam wrażenie, że to był tylko sen… Najpiękniejszy sen…

Tamtego wieczoru długo nie mogłem zasnąć. Wszystkie emocje buzowały we mnie spędzając sen z powiek. Z jednej strony byłem cholernie szczęśliwy, że w końcu, po tylu długich miesiącach wreszcie poczułem jego usta na moich, z drugiej zaś… Nie mogłem być nawet pewien, czy to znaczyło coś więcej… I nawet mimo jego słów: ,,Nie chcę się Tobą dzielić z nikim innym.” nie mogłem liczyć na wielką miłość rodem z Hollywood.

Ale liczyłem na jakąkolwiek rozmowę… Bo nie dość, że zaraz po pocałunku wyszedł bez słowa, to to milczenie trwa do dzisiaj. Cztery dni, cztery cholerne dni, kiedy nasze rozmowy opierają się na idiotycznym : ,,Cześć, co u ciebie?”…

A gdy już miałem jakoś rozpocząć temat, Andreas szybko znikał za drzwiami pod byle jakim pretekstem zanim zdążyłem nawet wydobyć z siebie jedno słowo… Nie tak to sobie wyobrażałem…

-A nie możesz do niego zadzwonić, czy coś?- spytał Rene, gdy już wysłuchał całej mojej opowieści, nieco przypominającej fabułę gejowskiej amerykańskiej komedii romantycznej o dość niskim poziomie merytorycznym…

-...on się do mnie praktycznie nie odzywa… Chyba to mówi samo za siebie… Cholera, jak ja mogłem być tak naiwny i w ogóle coś sobie wyobrażać..?- schowałem twarz w dłoniach nie chcąc, żeby Rene zobaczył moje łzy

-Nie jesteś naiwny… Skoro wyraźnie dał ci znać, że jest zazdrosny a potem cię pocałował to znaczy, że coś jest na rzeczy- tłumaczył spokojnie zupełnie tak jakby chodziło o jakieś proste zadanie matematyczne- Spójrz na to z innej strony, równie dobrze on może czuć się tak samo jak ty, ale boi się cokolwiek powiedzieć, bo twoje milczenie odbiera jako wyraźny sygnał, że nie chcesz, aby między wami było coś więcej…- podniosłem wzrok powoli zdając sobie sprawę, że w gruncie rzeczy może mieć rację

-To co ja mam niby zrobić?- spytałem cicho łamiącym się głosem

-Zadzwoń do niego, napisz, spotkajcie się… Musicie to sobie wszystko wyjaśnić, bo oboje się w takiej sytuacji dusicie… A ty jesteś w takiej rozsypce, że praca absolutnie odpada… Więc proszę cię, załatw to jakoś, bo aż mi się serce kraję, gdy widzę cię płaczącego… dobrze?- spytał w gruncie rzeczy nie oczekując żadnej odpowiedzi ode mnie i przytulił całując w czubek głowy.

 Donośne pukanie do drzwi oderwało mnie od czytania książki. Zegarek wskazywał 23:20. Kto przychodziłby o takiej porze? I czemu do cholery tak wali w te drzwi?!

Szybko podniosłem się z kanapy i przecierając oczy udałem się do korytarza, aby sprawdzić, kto jest tak niecierpliwy.

-Andreas? Co ty tu robisz o tej porze?- spytałem zdziwiony jego widokiem.

-Aaaa tak ssssobię postanowiłeeem, eee wpaaśśććć- dukał ledwo podpierając się framugi drzwi ledwo w ogóle trzymając się na nogach...

-Boże, jesteś schlany w trzy dupy! Wchodź, w takim stanie cię nigdzie nie puszczę- dodałem po chwili łapiąc go za ramię i wprowadzając do środka.

Był tak pijany, że nawet nie było mowy o jakiejkolwiek rozmowie dlatego zaprowadziłem go do mojej sypialni kładąc na łóżku…

-Wieszzz czo Tomm…- zaczął niewyraźnie podczas gdy ja siłowałem się z jego butem

-Hmm?- wymruczałem nawet nie odwracając wzroku

-Fajjjny jesteź… Bardzo…- spojrzałem na niego ze zdziwieniem, a ten uśmiechał się do mnie szelmowsko z na wpół przymkniętymi oczami

-Tak, tak… Ty też jesteś… fajny- dodałem niepewnie siląc się na uśmiech. Boże, co on w ogóle do mnie mówi?!

-Ehh.. Ile jeszzzcze będziesz mnie tak… zbywwał?- zaskoczył mnie tym pytaniem, lecz postanowiłem zachowywać się jakby nigdy nic

-Co masz na myśli?- spytałem za wszelką cenę unikając jego wzroku

-Chollera, kręciszszsz mnjee, rosumiesssz?

-… Andreas, to nie jest czas ani miejsce na takie rozmowy… Poza tym, jesteś kompletnie schlany. Idź już spać…- mówiłem czując drżenie swojego głosu i modląc się, aby on tego nie zauważył. Przykryłem go starannie kołdrą i spojrzałem jeszcze jeden raz na jego twarz...

-Mój ańjoł stróóóż…- uśmiechnął się- Najfspanialszy człowieeek jakiego mogłem pokochać…. Kocham cię mój aniele…- mruczał ledwie słyszalnie powoli odpływając do Krainy Morfeusza

Stałem tak jeszcze chwilę, a moje serce biło jak oszalałe… Właśnie usłyszałem dwa najpiękniejsze słowa na tym świecie. Słowa, które zawsze chciałem usłyszeć od ukochanego, tylko… Tylko czy on jutro w ogóle będzie to pamiętać..?

Za nic nie mogłem powstrzymać nerwowego drżenia rąk. Byłem w zasadzie jednym wielkim kłębkiem nerwów. Przez całą noc prawie w ogóle nie zmrużyłem oka. Chodziłem z kąta w kąt rozmyślając nad tym co się dzieje. A ostatnimi czasy dzieje się i to bardzo dużo.

Mam nawet wrażenie, że to za szybko, że zbyt się spieszymy i nie mamy nawet okazji nacieszyć się tym stanem, w którym oboje aktualnie się znajdujemy… Ale… po co czekać bezczynnie?

Uśmiechnąłem się pod nosem na samą myśl o nim. Jednak, gdy tylko usłyszałem, jak wychodzi z pokoju moje serce znowu zaczęło bić jak zwariowane.

Co mam powiedzieć? Jak się zachowywać? Mam zacząć rozmowę, czy liczyć, że nic nie pamięta z wczoraj?

W mojej głowie pojawiło się multum pytań. Jednak nie miałem czasu na rozmyślań, bo wkrótce do kuchni wszedł Andreas. Miałem wrażenie, jakbym miał nogi z waty. Nie byłem w stanie nawet drgnąć czy wydusić z siebie ani jednego słowa.

Andreas usiadł naprzeciwko mnie opierając rękę o czoło…  Po chwili wyprostował się przeczesując nerwowo włosy dłonią. Przygryzając wargę podniósł głowę. W jego spojrzeniu było coś takiego, że natychmiast wiedziałem, co chce mi powiedzieć…

-Słuchaj, Tom… Trochę głupio wczoraj wyszło, ja…

-Nie, spoko. Nic się nie stało…- przerwałem mu uśmiechając się do niego, chociaż w głębi duszy wcale nie było mi do śmiechu…

-Nie, Tom. Stało się, tylko nie w taki sposób jak powinno- poczułem jak serce biło mi jeszcze szybciej a całe ciało przeszedł prąd- Ja… Chcę, żebyś wiedział, że ja pamiętam wszystko. Każde słowo, rozumiesz?- spojrzał na mnie- I mówiąc każde z tych słów… Naprawdę miałem na myśli ich znaczenie i…

-Co chcesz przez to powiedzieć?- spytałem niepewnie z drżącym głosem

-… że wszystko, co mówiłem było prawdą…

-Chcesz powiedzieć, że ty… mnie..?

-…kochasz? Tak, to właśnie wczoraj powiedziałem i tak jest… Kocham cię, Thomasie Neuwirth, kocham…

-Na… Naprawdę?- ciągnąłem wciąż nie dowierzając, że to się rzeczywiście dzieje…

-Tak, naprawdę- zaśmiał się- A czy nie było to oczywiste?

-Było… Znaczy nie do końca… No wiesz…

-Tom, dalej nic nie powiedziałeś…- spojrzał na mnie lekko zestresowany

-A co mam mówić?

-No… Ja ci powiedziałem, co czuję, a ty…

-Boże! Oczywiście, że czuję to samo! Od grudnia jestem w Tobie mega-cholernie-mocno zakochany… A czy nie było to oczywiste?- powtórzyłem jego słowa uśmiechając się lekko

-Kocham cię- powiedział prawie szeptem patrząc wprost w moje oczy na chwile hipnotyzując mnie swoimi niebieskimi tęczówkami. Miałem wrażenie, jakbym powoli zaczął zatapiać się w nich odpływając kompletnie

-Ja ciebie też- powiedziałem cicho wciąż tonąc w jego oczach.

-No chodź tu do mnie wreszcie- wymruczał z przekąsem przyciągając mnie do siebie i łapczywie wpijając się w moje usta. Wtedy nie liczyło się nic innego poza nami dwoma, mogliśmy się wreszcie sobą nacieszyć i mieć całą resztę świata za nic. Przynajmniej tak mi się wtedy zdawało…

***

Conchitowego tygodnia wszystkim ♥♥♥