Rozdział trzynasty

-Będzie dobrze- powiedziałem łapiąc Matthiasa za rękę. Ten spojrzał na mnie uśmiechając się niewyraźnie.

Pamiętam jego reakcję, gdy zaproponowałem mu przyjazd tutaj. Zdawało mi się wtedy, że na jego twarzy była niechęć a kłótnie i krzyki tylko to potwierdzały. Nawet przez ułamek sekundy w mojej głowie zapaliła się mała czerwona lampka. Dlaczego aż tak nie chce tu przyjeżdżać?

Odchodziłem od zmysłów próbując przez dobre kilka dni jakoś do niego dotrzeć. Ale za każdym razem gdy tylko zaczynałem temat Matthias od razu robił się drażliwy i wychodził, a w najgorszym wypadku dochodziło między nami do wielkiej awantury.

Nie uważałem tego faktu za błahostkę, bo to musiało o czymś świadczyć. Nie traktowałem naszego związku jak małżeństwa z wieloletnim stażem, ale nie byliśmy też parą smarkaczy umawiającymi się bez większego zaangażowania i emocji. Tworzyliśmy raczej trwały związek, opierający się na jakiś zasadach, które wydaje mi się, że były oczywiste dla nas obojga, mimo że nigdy ich nie ustalaliśmy.

Ale oboje dobrze wiedzieliśmy, że pisząc się na to robimy duży krok. I chociaż sytuacja była nieco prostsza, bo już mieszkaliśmy razem, to jednak musieliśmy się powoli przyzwyczaić, że to „razem” od dzisiaj nabierze nieco innego znaczenia. Będziemy powoli wprowadzać ten związek na wyższe poziomy. Zaczniemy razem spać, razem spędzać urodziny, razem bawić się w Sylwestra, razem spędzać święta... I ja powoli się na to przygotowywałem. Dlatego byłem zdziwiony, że propozycja „Powinieneś poznać moich rodziców” wywołała aż tak wielkie oburzenie u niego.

Ale po kilku dniach, gdy wreszcie Matthias zdecydował się powiedzieć mi prawdę wszystko stało się jasne. Jak mogłem po raz kolejny nie wziąć pod uwagę faktu, że takie wyznanie może być dla niego za trudne?

Teraz tak naprawdę zrozumiałem dlaczego proszenie go, o to aby razem ze mną pojechał do moich rodziców, abym wreszcie mógł im wyznać kim jestem stawiało go w dość... niezręcznej sytuacji.

Przecież skoro ja zdecydowałem się ujawnić przed rodzicami i przedstawić im mojego partnera... on powinien zrobić to samo. A doskonale wiedziałem, że tego się bał najbardziej...

Ale będziemy musieli jakoś przez to przejść. Razem.

♥♥♥ 

Na krótko poczułem jego ciepłe usta na swoich po czym oboje wysiedliśmy z auta. Rozejrzałem się dookoła biorąc głęboki wdech. Chociaż kochałem Wiedeń ponad życie, bardzo stęskniłem się za rodzinnymi stronami, pięknym widokiem Alp i tym rześkim powietrzem. Nie ma to jak w domu..?

Będąc już zaledwie kilkanaście metrów od drzwi frontowych miałem ogromną ochotę zawrócić i po prostu stamtąd uciec. Doskonale pamiętałem jak szybko stałem się obiektem drwin i głupich żartów całej mojej szkoły. Ale nie mogłem winić za to rówieśników, oni jedynie bezmyślnie powtarzali to, co mówili wszyscy w mieście. Było mi tak ogromnie wstyd, bałem się wyjść do szkoły czy nawet na ulicę. Najchętniej to zamknąłbym się we własnym pokoju i spędził tam resztę tego koszmarnego dzieciństwa. Jednak mama przekonywała mnie próbując jakoś pocieszyć i mówiła, że nie powinienem się przejmować bzdurami, które mówią na mój temat. Więc... Jak mogłem jej spojrzeć prosto w oczy i powiedzieć, że to wcale nie są bzdury..? Że to wszystko, co mówią na mój temat to prawda..? Że nic sobie nie wymyślili..?

Wtedy po prostu stchórzyłem. A gdy moja mama tłumaczyła znajomym i rodzinie, że te wszystkie plotki na mój temat są nieprawdziwe i to tylko głupie żarty dzieci nie zaprzeczyłem temu. No bo przecież tak będzie lepiej... Teraz wiem, że to było najgorsze, co mogłem zrobić i wreszcie nadszedł czas kiedy muszę stanąć z nimi twarzą w twarz i przyznać się biorąc na siebie wszystkie konsekwencje. Ale przecież na tym polega życie dorosłych, prawda..?

-No nareszcie jesteście! Wchodźcie i się rozbierajcie. Obiad za chwilę będzie.

Serce biło mi jak oszalałe, a ręce trzęsły jak u paralityka. Szybkim ruchem zatrzymałem Matthiasa łapiąc za rękę zmuszając, aby ten odwrócił się i spojrzał na mnie.

-Kocham cię

Wyszeptałem po czym na krótko zatopiłem się w jego ustach. Po prostu musiałem mu to powiedzieć. Musiał wiedzieć, że niezależnie od tego, co się dzisiaj stanie to się nie zmieni. To się nigdy nie zmieni...

-Tak więc yyyy. Poznajcie Matthiasa. Mamo, pamiętasz? Mówiłem Ci o nim. To fryzjer i mój współlokator

-Dzień dobry, pani Helgo-przywitał się szarmancko całując dłoń mojej matki i wręczając jej bukiet róż. Pff, lizus...

-Ojej, nie trzeba było!- zarumieniła się odbierając od niego kwiaty- I mów mi Helga, chyba nie jestem aż tak stara?- zaśmiała się widząc jego lekko zdezorientowaną minę

-Ej, co zrobiłem nie tak?- spytał się cicho z autentycznym zmartwieniem w głosie

-Nic, barania głowo, nic- zachichotałem siadając do stołu, na co ten tylko prychnął zajmując miejsce koło mnie.

Popołudnie mijało bardzo szybko, chwilami miałem nawet wrażenie, że za szybko. Atmosfera była wyśmienita, wszyscy się śmialiśmy chociaż gdy rodzice zaczynali opowiadać wstydliwe historie z mojego dzieciństwa miałem ochotę ich udusić gołymi rękoma.

Wciąż czekałem na jakiś odpowiedni moment, żeby im w końcu powiedzieć. Ale gdy tylko wyczułem, że już czas i zbierałem myśli w głowie oni szybko zmieniali temat.

Matthias opowiadał o swoich rodzicach i o dniu, w którym go poznałem a nagle moja matka zadała pytanie, którego żaden z nas chyba się nie spodziewał...

-Wy jesteście razem?

Matt zaczął krztusić się sokiem, a ja za wszelką cenę próbowałem jakoś uratować tą beznadziejną sytuację. ,,Zdemaskowani przez matkę”- brzmi dość... groźnie.

-Że co?

Brawo Thomas, brawo. Za to jakże subtelne wyrażenie zdziwienia dostajesz złoty medal i 100 punktów do następnego. Po prostu mistrzostwo robienia z siebie idioty. Miałem ochotę palnąć sobie w łeb za tak kretyńską reakcję. No ale... W sumie, to co ja miałem jej powiedzieć?

-Tom, no już nie wygłupiaj się- ni stąd ni zowąd odezwał się mój ojciec, a ja już kompletnie nie wiedziałem, co mam zrobić. A milczenie Matthiasa w żaden sposób mi nie pomagało...

-Czyli miałam rację. Kochanie, nie mogłeś tak od razu powiedzieć? A nie urządzać jakieś szopki i próbować to ukryć. Może i ja stara jestem, ale jeszcze nie aż tak ślepa

Widząc jej uśmiech zdałem sobie sprawę, że ona już od dawna się tego domyślała. Jak ja mogłem sądzić, że uda mi się to przed nimi ukryć? Przed własnymi rodzicami?

-Ale... Skąd wiesz? Przecież my...

Nawet nie umiałem ująć w słowa swojego zdziwienia. Starałem się zachować jak największe pozory normalności, a ona mimo to i tak nas dokładnie rozszyfrowała. Jakim cudem?

-Kochanie, będziecie kiedyś mieli dzieci to zrozumiecie. Takie rzeczy się po prostu czuje- uśmiechnęła się do nas obojga

-Ale... to wy nie macie nic przeciwko?- spytałem niepewnie patrząc na nich. Tak bardzo bałem się tego, co za chwilę usłyszę. Nie chciałem, aby rodzice mnie nie akceptowali chociaż z drugiej strony nie mogłem ich do tego w żaden sposób zmusić. Ale tak bardzo nie chciałem ich stracić...

-Na Boga, a czemu mamy mieć coś przeciwko?! Synu, przecież wiesz, że my z matką kochamy Cię najbardziej na świecie. Chociaż... Jak widać mamy już konkurenta- zaśmiał się spoglądając na Matthiasa- I chcemy tylko, żebyś był szczęśliwy. A gołym okiem widać, że tak jest- poczułem jak ciepła ręka Matta wplata się w moją. Odwróciłem się w jego stronę i ujrzałem najpiękniejszy uśmiech na świecie. Na chwilę zatonąłem w jego oczach kompletnie nie zwracając uwagi, na to co się dzieje dookoła.

-Ja już zaniosę te naczynia, a wy... Wy tu możecie spokojnie się całować- uśmiechnęła się do nas wychodząc z pokoju. Zaśmiałem się pod nosem i przyciągnąłem go do siebie całując czule.

-Ja jej pomogę- wymruczałem cicho odrywając się od niego zgarniając ze stołu puste półmiski.

Wchodząc zobaczyłem mamę opartą o zlew. Uśmiechała się do mnie promieniście jeszcze bardziej utwierdzając mnie w przekonaniu, że jest po prostu cudowna.

-Tom, naprawdę bardzo się cieszę. Matthias to bardzo miły i... dobry chłopak.

-Wiem, mamo

-I... naprawdę bardzo mocno cię kocha. A uwierz mi, ja znam się na tym i potrafię bardzo dobrze określić, czy ktoś jest w kimś zakochany, czy nie. A ten chłopak jest w tobie zakochany... Do szaleństwa zakochany!

Na mojej twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Nigdy nie sądziłem, że ktoś może mnie aż tak bardzo uszczęśliwić robiąc tak niewiele.

A Matthiasowi się to udało. Po prostu był przy mnie. I kochał. Nie mogłem prosić o więcej. Nie musiałem prosić o więcej...

Wiedziałem, że jeśli jest na tej Ziemi osoba, z którą mógłbym spędzić resztę życia to jest to właśnie on. Dlatego tak bardzo cieszyłem się, że rodzice cieszą się moim szczęściem.

Teraz na myśl o tym, że bałem się, że mogą mnie nie zaakceptować śmiałem się nie mogąc uwierzyć, że takie coś mogło mi w ogóle przyjść do głowy. Moi rodzice są najwspanialsi na świecie i jestem im naprawdę ogromnie wdzięczny za wszystko, co dla mnie zrobili. Dla mnie są bohaterami. Absolutnymi bohaterami...

Zawsze dawali mi dobry przykład ucząc, co jest w życiu najważniejsze. Powtarzali, że na wszystko w życiu trzeba sobie ciężko zapracować i nawet jak coś spadnie nam z nieba, to musimy udowodnić, że zasługiwaliśmy na ten prezent od losu.

Nie ma nawet słów, żebym mógł opisać jak wiele im zawdzięczam. I mogę tylko obiecać sobie, że gdy pewnego dnia będę miał własne dzieci... no powiedzmy, że własne... to postaram się być równie dobrym rodzicem, jakimi oni byli oboje. Chociaż nie wiem, czy będę w stanie im kiedykolwiek dorównać...

-Idę!- krzyknąłem słysząc donośne pukanie do drzwi. Nie wiem, kto to jest, ale musi być bardzo zdeterminowany... Czy on oszalał?

Szybkim ruchem otworzyłem je, nawet nie sprawdzając kto za nimi stoi.

-Cześć- powiedział z lekkim uśmiechem jak gdyby nigdy nic. Jak byśmy byli starymi znajomymi, a on właśnie wrócił z długiej podróży i postanowił mnie odwiedzić.

Tylko, że on jest ostatnią osobą, z którą chciałbym rozmawiać.

-I ty jeszcze masz czelność tu przychodzić?!

Nie potrafiłem i nawet nie próbowałem ukryć swojej złości. Jakim prawem on tu jeszcze przychodzi? Mało mu? Nie wystarczy mu, że prawie kompletnie zrujnował moje życie?

Nie wystarczy mu, że doprowadził mnie na kompletne dno, a którego ledwo co się pozbierałem?

Czego on jeszcze ode mnie chce do jasnej cholery?!

-Ja wiem, że to zabrzmi idiotycznie- spuścił głowę zupełnie tak, jakby się czegoś wstydził. W sumie, ma się czego wstydzić...- Okej, przyznaję, nie zachowałem się fair... Dobra, zachowałem się jak ostatni skurwiel, ale... Ale co ja poradzę, że mi ciebie tak bardzo brakuje. Ja...

Miałem wrażenie jakbym się przesłyszał. On sobie robi ze mnie żarty? Czy już kompletnie zwariował? On za mną tęskni? On? Po tym wszystkim, co mi zrobił nagle zaczęło mu mnie brakować?

-O czym ty mówisz? Człowieku, czy ty wiesz co ja przez ciebie przeszedłem? Wiesz jak bardzo mnie zraniłeś? Wiesz, że ja się prawie przez Ciebie zabiłem?!

Nie mogłem już się pohamować. Całą złość, która siedziała we mnie od naszego ,,rozstania”, przelałem w tej chwili na niego. Bo sobie na to zasłużył. Bardzo zasłużył... Ale gdy zobaczyłem, że Andreas zaczyna płakać poczułem się nieco zdezorientowany.

Czy to kolejna jego gierka mająca na celu zmiękczenie mojego serca, a może coś się naprawdę zmieniło..?

-Ja... Ja potrzebowałem wiele czasu, żeby sobie to uświadomić. Wiem, że cię zraniłem i nie mam nic na swoje usprawiedliwienie. Miała być zabawa i śmiech, ale... Ale stało się coś, czego nie przewidziałem. I gdybyś przeze mnie coś sobie zrobił to nie wybaczyłbym sobie tego do końca swojego życia... Bo pojawiło się we mnie takie uczucie, którego już nie umiem ukryć... Kocham cię- w jego głosie było coś, co sprawiało wrażenie, że słowa te pochodzą naprawdę z głębi serca. Nie mogłem uwierzyć w to, co właśnie usłyszałem... Ale jeszcze większe było moje zdziwienie, gdy Andreas tuż po wypowiedzeniu tych słów przyciągnął mnie do siebie i pocałował.

Na chwilę znowu się zapomniałem, a całe ciało przeszedł dreszcz. Nie mam pojęcia dlaczego go nie odepchnąłem. Chociaż tak bardzo chciałem to zrobić. Po prostu kompletnie straciłem rozum w pełni oddając się jego pocałunkowi. Wtedy nie liczyłem się z niczym, zupełnie tak jakby cały świat przestał mieć znaczenie, jakby w ogóle przestał istnieć... Gdy oderwałem się od ust Andreasa

i otworzyłem oczy zobaczyłem stojącego za nim Matthiasa. Stał może dwa metry dalej nie mówiąc nic. I nawet nie musiał nic mówić, bo z jego miny można było odczytać wszystko.

A ja już wiedziałem, że właśnie popełniłem największy błąd swojego życia. Błąd, za który przyjdzie mi słono zapłacić...